രാക്കറുപ്പിലെ
പേക്കിനാവിന്
പാരിതോഷികപ്പൊതി
കണ്ണാല് തുറന്ന്,
ഹൃത്താല് പിടഞ്ഞ്,
കരളാല് ഉണര്ന്ന്,
ദുരധിഗമ വീഥിയിലെ
മുള്ച്ചെടി വിരിയ്ക്കും
കൈയ്ക്കും മധു
പ്രാതലായ് കുടിച്ച്,
സങ്കടം മറന്നുനടക്കുക.
കാലം
ഉപ്പുറ്റിയില് വരഞ്ഞ
വ്രണിത മുദ്രതന്
മഷിയിളകാതെ,
കാലമര്ത്തി
ഭൂമിയെ നോവിക്കാതെ,
സ്വയം ഊന്നുവടിയായ്
നടക്കുക.
എവിടെയോ
കൈമാടി വിളിക്കുന്നുണ്ടാകും...
